Leven met MPN

8. De laborante

Het ziekenhuis kent een vaste dagindeling; het is de systematiek van een fabriek. Zo komt de laborante - die ook een laborant kan zijn, zoals ik na vier dagen ontdek - tussen negen en tien uur 's morgens. De laborante doet analyses in het ziekenhuislaboratorium. De laborante moet echter ook bloed prikken. En hier zien we de doorgewinterde deskundigen; zelden zulke geweldige prikkers gezien. Opgewekt komen ze binnen en beginnen ongericht namen te roepen. Wie er geprikt moet worden, is dan al snel duidelijk. De eerste keer was ik verrast; niemand had mij iets verteld over bloedonderzoek. Het heeft echter weinig zin om met een laborant die ook maar via een uidraai werkt, in discussie over hoe en waarom te gaan. Geduldig laat ik mij een buisje bloed afnemen. Belangstellend informeer ik naar de omvang van het personeelsbestand in het laboratorium, tenslotte ben ik een chemicus. Het antwoord verbijstert me en ik vraag het opnieuw. Ik heb het echter goed gehoord: 'Zestig'. Het duizelt me: hoeveel liters bloed - om nog maar niet te spreken over andere menselijke materialen waaraan ik niet eens durf te denken - worden in hemelsnaam in het laboratorium verwerkt?

De laborant(e) komt trouw bij mij langs; steeds voor één buisje bloed. Zorgvuldig prikken ze steeds erger anders; hoe ze iedere keer een mooi plekje vinden is me een raadsel. Op donderdag - het is mijn zesde dag in het ziekenhuis - krijg ik om half acht geen ontbijt. Dat had niemand mij verteld: 'O, dan zijn ze dat vergeten, maar u moet nuchter blijven'. Wie 'ze' zijn, krijg ik niet te horen. Sacherijnig denk ik aan de tijd die ik nog moeten wachten. 'Verdorie, ze komen pas tussen negen en tien'. Onschuld voorwendend vraag ik aan de zuster: 'En hoe laat komen ze dan?' 'De mensen die nuchter moeten zijn, komen als eerste aan de beurt', krijg ik als reactie. Daar schiet ik dus niet veel mee op, want hoe laat beginnen de laborantes? Zeven uur? Acht uur? Het is kwart voor negen als een laborant - zonder e dus - de kamer betreedt: 'Mevrouw Buijsman?' 'Mag meneer ook', waag ik om op te merken.

De man installeert zich met zijn karretje bij mijn bed. Vervolgens pakte hij een rol met etiketten. Hij zoekt op de rol, mischien naar mijn naam. Hij lijkt iets gevonden te hebben, want hij plakt een etiket op een kaart, en nog een etiket, en nog een, het gaat maar door. Een mysterieuse, maar ongetwijfeld professionele, handeling. Na enige tijd is hij uitgeplakt. Hij heeft echter nog meer etiketten; deze begint hij vervolgens op buisjes te plakken. Niet een, zoals in de voorgaande dagen, maar twee, drie en meer. De schrik slaat me om het hart. Het worden zeven buisjes. Tot mijn opluchting is dat geen probleem: mijn bloed vloeit alsof het blij is mijn lichaam te kunnen verlaten. In dit opzicht laat mijn lichaam zich van zijn beste kant zien.

De zaalarts komt mij de volgende dag vertellen dat mijn bloedwaarden 'normaal' zijn. Van wat vertelt ze er niet bij, zodat ik er geen opgelucht gevoel aan kan overhouden. Bovendien is mij niet bekend dat ik eerder bloedwaarden van iets zou hebben gehad die niet normaal waren. Maar het minder goede nieuws zit aan het eind. 'Het niveau van uw bloedplaatjes is nogal hoog', is de mededeling. Ik kan deze opmerking niet goed plaatsen. Ik slik al drie dagen bloedverdunners en die zouden niets anders moeten doen dan de aanmaak van bloedplaatjes remmen. Nee, dat had ik verkeerd gezien. Bloedverdunners zorgen ervoor dat de bloedplaatjes minder snel klonteren. Niettemin, indachtig mijn positieve, meewerkende instelling voel ik er niets voor om een discussie te beginnen over de begrippen 'normaal' en 'hoog'.

[Medici hanteren vaak zogeheten normaalwaarden. Dat zijn waarden die zijn ontleend aan meetresultaten van een groot aantal mensen. Maar wat is voor mij normaal? Misschien is mijn gemiddelde niveau wel hoger dan wat normaal is. Het ware dan ook beter geweest als er vaker en eerder aan mij gemeten zou zijn om te zien wat bij mij normaal is. Maar ja, zo werkt het niet. Er wordt pas onderzocht als er iets aan de hand is.]

In het verleden ben ik wel eens de discussie over dit verschijnsel aangegaan met mensen uit de medische sector. Dat leidde steevast tot geïrriteerde reacties in de trant van 'wilt u niet zo moeilijk doen?' Mijn goedmoedigheid levert mij wel een afspraak met internist op. Die gaat zich buigen over mijn hoge niveau van de bloedplaatjes.

Klinisch chemisch laboratorium

Een blik in een klinisch chemisch laboratorium.

[juli 2011]

MF-logo