Leven met MPN

1. Om te beginnen

 

De diagnose

Kamer A211De eerste keer werd een hartinfarct, of in ieder geval een hartprobleem, verondersteld. Dat bleek onjuist. De tweede keer vermoedden de artsen in eerste instantie een virusinfectie van het evenwichtsorgaan. Lastig was echter was dat ik daarvan niet alle symptomen vertoonde. Daarom ging het onderzoek door. De artsen konden na uitvoerig onderzoek op dinsdag 7 juni de definitieve diagnose stellen. Uit de MRI-scan bleek dat ik op zaterdag waarschijnlijk een (licht) herseninfarct in de kleine hersenen heb gehad. Op de woensdag daarvoor zou dan sprake van een TIA (Transient Ischaemic Attack, is een licht, kortdurend infarct dat geen blijvende schade achterlaat) in hetzelfde gebied kunnen zijn geweest. Ik heb bijna een week in het ziekenhuis gelegen. Vrijdag aan het eind van de middag mocht ik naar huis. Men kon verder niets meer voor mij doen. Herstel zou verder vanzelf moeten gaan. Het is mogelijk dat over enige tijd blijkt dat ik het infarct zonder blijvende schade zal hebben doorstaan. Ook kan het zijn dat schade zal blijven, maar deze zal dan gering zijn. Ik heb het ziekenhuis met drie nieuwe medicijnen verlaten. Vooralsnog is de oorzaak van het infarct tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis niet gevonden, maar er zou nog nieuw onderzoek volgen. Nu door een internist, omdat er mogelijk iets met mijn bloed niet in orde is.

Herseninfarct

HerseninfarctBij een herseninfarct wordt een bloedvat van de hersenen afgesloten door een bloedstolsel. Hierdoor krijgt een deel van de hersenen tijdelijk weinig of geen bloed en dus geen zuurstof. Dit sterft vervolgens af (zie afbeelding). Een herseninfarct is iets anders dan een hersenbloeding. Bij dit laatste barst een bloedvat in de hersenen open of scheurt, doordat de vaatwand is verzwakt of sterk is uitgerekt. Het bloed stroomt dan in het hersenweefsel, dat daardoor beschadigd raakt. Wat is erger? Dat is een zinloze vraag, want zowel een infarct als een bloeding heeft een ingrijpend gevolg voor de werking van de hersenen.

Bespiegelingen

De week in het ziekenhuis heeft veel gevraagd; van mij maar zeker ook van mijn omgeving. Opeens blijken er nog maar weinig vanzelfsprekendheden meer te zijn; afhankelijkheden des te meer. Wie als patiënt een ziekenhuis binnenkomt, bevindt zich opeens in een parallel universum. Het is een soort fysieke en psychische achtbaan waarin een mens opeens terecht komt. Over diverse aspecten van mijn verblijf in het ziekenhuis gaan de teksten in deze reeks.

[juli 2011]

MF-logo