Leven met MPN

6. Een morele kwestie

Logo CBRTegen het einde van mijn verblijf in het ziekenhuis kreeg ik bezoek van een praktijkondersteuner. Zij vertelde mij het een en ander over hoe om te gaan met mijn problemen als ik eenmaal weer thuis zou zijn. Het was een nuttig, want praktijkgericht gesprek. Ik kreeg een boekje mee met de titel 'Verder na een beroerte'. Hierin stonden nutiige gedrags- en leefregels.

Een groot deel van het boekje was ingeruimd voor een bijlage met de titel 'Verkeersdeelname na een TIA of CVA'. Het leek onmiddelijk duidelijk: autorijden zpu niet zo maar weer kunnen. De praktijkondersteuner beaamde dat. Ik zou een nieuwe Eigen Verklaring moeten invullen. Door een dergelijke verklaring in te vullen zou ik binnen de machtssfeer van het CBR, het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, komen te vallen. Dat leek me niet aantrekkelijk en informeerde bij de praktijkondersteuner of ik verplicht was om een nieuwe Eigen Verklaring in te vullen. Nee, dat was ik niet, maar ik zou bij een eventueel ongeluk wel een probleem met de verzekering kunnen krijgen. Dat klonk niet onlogisch, maar dat er geen verplichting was, vond ik nogal vreemd.

Nadere bestudering van het boekje maakte het er niet beter op. Er was een onderscheid gemaakt tussen 'Geen klachten meer bij ontslag' en 'Nog klachten bij ontslag'. Het laatste gold voor mij. Ik zou dan om te beginnen drie maanden geen auto mogen rijden. Vervolgens zou dan bij het CBR een procedure in gang worden gezet die zou kunnen leiden tot toestemming om weer te mogen autorijden. Dit was op zich al vreemd, want niemand had tot nu aan het CBR gemeld dat ik was getroffen door een infarct. De toestemming voor autorijden was dan ook niet ingetrokken, zo leek me. Desgevraagd werd dit door het ziekenhuis bevestigd. Het bleek 'een morele kwestie' te zijn. Anders gezegd: ik kon me ook stil houden, wachten tot ik mezelf weer in staat achtte om auto te rijden en achter het stuur te gaan zitten.

Maar wat zegt het CBR zelf hierover? Wie zoekt op de term 'Herseninfarct', krijgt slecht een vage tekst ovre zakelijk rijden aangereikt. Wie zoekt op 'beroerte' krijgt iets meer informatie, maar zal daarna snel in grote verwarring raken. Is dit op mij van toepassing? Wat is groep1? Wie het aandurft om vervolgens de link te volgen die leidt naar de regelgeving, zal dan het spoor volledig bijster raken. Hier moet je voor hebben gestudeerd. De volhouder zal misschien nog uitkomen bij de bijlage, paragraaf 7.6 Doorbloedingsstoornissen van de hersenen en dan onderdeel 7.6.3. TIA en beroerte. Maar ook hier zijn de teksten zo hermetisch dat de lezer (opnieuw) in vertwijfeling achterblijft (voor de liefhebbers: Regeling eisen geschiktheid 2000 ). Het blijkt hoe dan ook vooral een morele kwestie en dus besef van eigen verantwoordelijkheid om een Eigen Verklaring in te vullen.

Moeilijk doen bij het CBR

De Eigen Verklaring bij het gemeentehuis gehaald (€ 23,05, door de automobilsit in spé te betalen) en ingevuld omdat één van de vragen ('Bent u onder behandeling of onder behandeling geweest voor een psychiatrische stoornis, een hersenziekte -zoals een beroerte-of een ziekte van het zenuwstelsel?') met ja moest worden beantwoord, moest ook een verklaring van een arts worden bijgevoegd. Op advies van het ziekenhuis liet ik dit laatste onderdeel door de huisarts verzorgen. Het ziekenhuis meende dat een verklaring van een specialist argwaan zou wekken. Na drie (3) weken kreeg ik een ontvangstmededeling met daarbiij de opmerking dat de procedure maximaal vier maanden kon duren. Na vier (4) weken kreeg ik bericht dat ik door een onafhankelijk neuroloog zou moeten worden gekeurd en dat ook nog een rijvaardigheidstest tot de mogelijkheden behoorde. De neuroloog werd mij toegewezen.

De keuring door de neuroloog duurde negen (9) minuten. Het inleidend gesprek over mijn medische geschiedenis duurde drie (3) minuten. Daarna volgde een neurologische test bestaande uit reflextesten, lopen, spingen, staan op een been, wiebelen, vingers naar de punt van de neus, bal van de voet langs het been, kortom een standaard neurologische test. Deze nam twee (2) minuten in beslag; daarbij een minuut voor uitkleden en een minutt voor aankleden. En tot slot twee minuten afsluiting waarbij de neuroloog mij vertelde dat ik was goedgekeurd en - wat hem betrof, maar het CBR beslist - geen rijvaardigheidstets hoefde te doen. ook schoof hij discreet een envelop in mijn richting. Deze bleek later een rekening van € 164,79 (honderdvierenzestig euro en negenenzeventig cent) te bevatten (uiteraard ook door de automobilsit in sp? te betalen). Na drie weken kwam het bericht: ik had weer toestemming om auto te rijden.

Naschrift

Interessant detail was nog dat op de nota van de neuroloog die mij 'onafhankelijk keurde', een tekst stond over het tarief. Dit was vastgesteld door de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa). Blijkbaar werd er vroeger nogal eens geklaagd over de hoogte van het bedrag (ik onthou mij van commentaar over deze honorering voor een paar minuten werk). De NZa geeft als informatie op zijn website over he tarief: 'Ze mogen wel minder in rekening brengen, maar nooit meer dan dit bedrag'. Er is echter een tenzij: 'Voor neurologen in een ziekenhuis zijn de bovenstaande tarieven vaste tarieven. Zij moeten dus altijd het exacte bedrag in rekening brengen dat geldt voor een bepaald jaar'. Wat mij echter opviel dat ik het geld aan de neuroloog moest overmaken en niet aan het ziekenhuis. De keurende neuroloog had blijkbaar de hem gegunde vrijheid genomen.

[nov 2011]

MF-logo