Leven met MPN

10. Ontkenning en deemoed

Medio juli 2011, zo'n zes weken na mijn herseninfarct, heb ik mij met grote energie op de afronding van mijn boek over de Rotterdamse cineast en natuurfotograaf Simon de Waard, gestort. Met onderbrekingen was ik er twee jaar mee bezig geweest: archiefonderzoek, interviews, zoektochten in kranten en naar fotomateriaal. Het resultaat was niet wat ik er in het begin van had verwacht, maar ik wilde het graag op een fatsoenlijke manier afronden. Ik zou het in eigen beheer uitgeven in samenwerking met de onvolprezen uitgeverij Calbona. Vlak voor 1 juni was alles klaar: er lag een opgemaakt manuscript, inclusief illustratiemateriaal. Het was tijd voor een proefdruk. Toen kwam mijn herseninfarct.

Zodra ik het idee had dat ik weer enigszins kon functioneren, nam ik het werk aan het boek weer ter hand. Dat was dus medio augustus. Binnen drie weken stonden de dozen met de gedrukte boeken bij mij thuis. Als ik daarop terugkijk, is het mij een raadsel hoe ik dat alles voor elkaar heb gekregen. Ook mijn vrouw zegt over deze periode: 'Ik begrijp niet waar je mee bezig was.' Het is alles in een intensiteit gebeurd die ik nu voor onmogelijk houdt. Daarom moet ik vaststellen dat ik me in die tijd blijkbaar nog niet goed realiseerde wat er mij was gebeurd en welke beperkingen mij ten deel waren gevallen. Het had alles van een ontkenning: ik probeerde voort te gaan op dezelfde manier als voor mijn herseninfarct. Wond mij ook op als zaken niet naar wens verliepen, als het weer eens te lang duurde, als er fouten werden gemaakt, zo vertelde mijn vrouw over deze periode.

Het is dus met verbazing dat ik op dit 'voorval' terugkijk. Er is daarna veel gebeurd van allerlei soort en maat. En dat heeft mij geleidelijk aan in een toestand van deemoed gebracht. Er blijkt niet zo veel te sturen en accepteren van de toestand blijkt veel positiever uit te werken dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Tegenwoordig kan mij soms zo maar een overrompelend, blijmoedig gevoel overkomen. Opeens: blij dat ik leef, dat de lucht zo mooi blauw is of dat er een vermoeden van zachtheid in de lucht zit dat de komende lente aankondigt. Deemoed blijkt dan een bron onverwachte, positieve ervaringen.

Altijd blauw

Uit: Hollandse landschappen/7, 2000.

Uitgeverij Calbona

Het boek over Simon de Waard

MF-logo