A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
Heston, Charlton Beroemd Amerikaans filmacteur, 1923-2008
Charlton Heston heeft diverse malen 'grote figuren' in films gespeeld, zoals El Cid in de gelijknamige film, Mozes in The Ten Commandments uit 1956 en Ben Hur eveneens in de gelijknamige fiilm uit 1961. Heston speelde ook een geweldige rol in de merkwaaardige film noire van Orson Welles, Touch of Evil, uit 1958. Ook bewonderswaardig was zijn rol van New Yorkse politieagent in de visonaire film Soylent Green uit 1973 van Richard Fleischer. Deze film was tevens de laatste van de befaamde acteur Edward G Robinson.
Heston speelde in zijn carrière in meer dan 100 films. Hij won een Oscar voor zijn rol in Ben-Hur. Heston maakte in politiek opzicht in de loop der jaren een opmerkelijke verandering door. Hij was aanvankelijk een 'liberal democrat' die bijvoorbeeld tegen rassenscheiding was. Later kwam hij in steeds conservatiever vaarwater terecht. Hij was jarenlang voorzitter van de National Rifle Association, een organisatie die strijdt voor het behoud van het recht om wapens te bezitten.
Wie de moeite heeft genomen om de artikelen over de dood van Heston te lezen, ziet een aantal terugkerende elementen. Zo zijn er kritische opmerkingen over zijn acteertalent. Zo is er (ironisch) sprake van zijn 'marmeren fysiek en vlakke mimiek' (NRC) en de columnist Frits Abrahams spreekt in dezelfde krant van 'een stuk hardhout dat moeizaam had leren praten'. Nu zullen wij de laatsten zijn om Heston te waarderen om zijn substiele en intelligente acteerprestaties. Hij kende meestal slechts twee standen: ferm in de verte staren en gekweld kijken. Maar om hem nu af te branden zoals Rex Harrison dat deed gaat ons toch wel te ver: 'Charlton Heston is goed in het uitbeelden van arrogantie en ambitie. Maar dan op dezelfde manier als een dwerg goed is in klein-zijn'.
Het is correcter om Heston te waarderen in de tijdgeest van de jaren vijftig van de vorige eeuw, toen het publiek nog heroïsche karakters wilde zien. Terecht omschreef zijn familie Heston na zijn overlijden als 'larger than life'. Bewonderenswaardig is bovendien zoals we hierboven zagen dat Heston in de keuze van zijn films nooit éénkenning is geweest. Daar hebben we dan geluk mee gehad.
Hij is terecht omschreven als een van de laatsten uit de generatie klassieke, Amerikaanse filmacteurs uit de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Daarvan zijn er inmiddels niet veel meer over. Kirk Douglas (Lust for Life, 1956; Gunfight at the O.K. Corral, 1957; Paths of Glory, 1957; Spartacus, 1960) is eigenlijk nog de enige.
Met Orson Welles (links) in Touch of Evil
Met Edward G Robinson (rechts) in Soylen Green