Klein maar fijn: Micronesië
Micronesië is een wat verwarrend begrip. De schuld daarvan moeten we zoeken in de geschiedenis. Tot voor enkele jaren werd met Micronesië een grote verzameling eilanden en eilandengroepen bedoeld. In de huidige staatkundige termen bestaat het vroegere Micronesië uit: de Verenigde Staten van Micronesië, soms ook kortweg aangeduid met Micronesië of nog korter met FSM, de Marshall eilanden, Palau, het Commonwealth van de Noordelijke Marianen, Nauru, Kiribati, het gebied van Guam en het gebied van Wake eiland.
Een andere geografische ordening is die van de Carolinen eilandengroep. We gaan hier eerst hebben over Micronesië in engere zin. De republiek Micronesië, officieel de Verenigde Staten van Micronesië, heeft een oppervlak van slechts 702 km². Dit weinige land ligt echter wel verspreid over een oppervlak van de Stille Oceaan van 2800 km². Micronesië bestaat uit vier eilandengroepen met totaal 607 eilanden. De economische situatie is weinig rooskleurig. De belangrijkste bron van inkomsten vormt de visserij, die echter gevaar loopt door overbevissing.
Zoals bij zo veel landen in de Stille Zuidzee is het toerisme een potentieel belangrijke bron van inkomsten. De afgelegen ligging, de onvoldoende (luxe) voorzieningen en de slechte vliegverbindingen zijn voor de moderne toerist weinig aantrekkelijk. Bijgevolg is de werkloosheid hoog, het gemiddelde inkomen laag en is de publieke sector onevenredig groot. Zo werkt tweederde van de beroepsbevolking bij de overheid. Het land is een voormalig trustgebied van de Verenigde Staten. Op basis van dat laatste bestaan er nog nauwe banden met dat land, niet in het minst financiële. De armlastigheid van republiek Micronesië zorgt ervoor dat het land grotendeels financieel afhankelijk is van de Verenigde Staten. Allemaal uitermate treurig, want de natuurlijke schoonheid van dit land is zoals bij veel (ei)landen in de Stille Oceaan uitzonderlijk.