De kaart die geen kaart is. Of toch wel?
Maar nog is het succesverhaal van de Londense ondergrondse niet ten einde. Het ontwerp van Beck voldoet zo goed en is blijkbaar zo logisch dat veel steden met een metro een zelfde ontwerp voor de plattegronden van de ondergrondse hebben toegepast. We bekeken de plattegronden van de ondergrondse van een aantal grote steden. Het bleek dat, vaak tot in de details, de opzet hetzelfde is: Peking, Brussel, Athene, Kopenhagen, Lissabon, Montreal, Tyne-and-Wear, Praag, Buenos Aires, São Paulo, Moskou en Rome om maar eens wat plaatsen te noemen. We zullen niet durven te beweren dat iedereen het op de Londense manier doet, maar het zijn er wel veel. Uitzonderingen van enig belang vinden we onder andere in Chicago en New York. We concluderen dat het voor een klein ondergrondse netwerk niet veel uitmaakt hoe de plattegrond er uitziet. Gaat het echter om een netwerk van enige importantie dan is de Londense methode toch al snel de beste. Blijkbaar zijn er na het ontwerp van Beck geen dusdanig voortschrijdende inzichten geweest dat het beter kon. En dat is ook wel weer eens prettig om vast te stellen.
De kaart zoals die gebruikt wordt, geeft de werkelijke afstanden tussen
de stations niet realistisch weer. Ook herkenningspunten in de stad ontbreken.
Maar wordt het beter of bruikbaarder als we meer informatie toevoegen?
Hetzelfde gedeelte van de ondergrondse als boven, maar nu met realistische
afstanden tussen de stations. Het mag dan wel correcter zijn, het voegt
nauwelijks informatie toe. Bovendien liggen de stations zo kort op elkaar
dat het voor de reistijd allemaal niet veel uitmaakt.
Dezelfde kaart als in het midden maar nu ook nog aangevuld met stedelijke
details. Het wordt er allemaal niet beter op. Meer informatie is niet altijd
beter, zo blijkt maar weer.
Afbeeldingen © London Transport Museum.